Η αιφνιδιαστική απόφαση της κυβέρνησης να επισπεύσει τη λήξη του προγράμματος «Σπίτι μου ΙΙ» κατά σχεδόν τρεις μήνες, μεταφέροντας την προθεσμία υπογραφής δανειακών συμβάσεων στις 2 Ιουνίου, αφήνει χιλιάδες νέους ανθρώπους και οικογένειες κυριολεκτικά στον αέρα.
Αντί να δώσει ανάσα στη στεγαστική κρίση, η κυβέρνηση συνεχίζει να μεταφέρει την πίεση στους πολίτες.
Σε μια χώρα όπου:
- τα ενοίκια αυξάνονται με από τους υψηλότερους ρυθμούς στην Ευρώπη,
- ένα διαμέρισμα δύο υπνοδωματίων μπορεί να απορροφά σχεδόν ολόκληρο τον μέσο μισθό,
- και η πρόσβαση στη στέγη γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη για τους νέους εργαζόμενους και τις νέες οικογένειες,
Η κυβέρνηση επιλέγει να περιορίζει αντί να διευρύνει τα εργαλεία στήριξης.
Το πρόγραμμα «Σπίτι μου ΙΙ» παρουσιάστηκε ως απάντηση στη στεγαστική κρίση. Στην πράξη, όμως, εξελίσσεται σε ένα πρόγραμμα με ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα, τραπεζικούς περιορισμούς και περιορισμένη αποτελεσματικότητα, που δεν καλύπτει τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.
Την ίδια στιγμή, η Ελλάδα εξακολουθεί να παραμένει από τις τελευταίες χώρες στην Ευρώπη σε απόθεμα κοινωνικής κατοικίας, χωρίς ένα ολοκληρωμένο δημόσιο σχέδιο στέγασης για τους νέους και τα ευάλωτα νοικοκυριά.
Η στεγαστική κρίση δεν αντιμετωπίζεται με πρόχειρες διορθώσεις της τελευταίας στιγμής.
Απαιτείται άμεσα:
- ουσιαστική πολιτική κοινωνικής κατοικίας,
- αξιοποίηση δημόσιων κτιρίων και ανενεργού αποθέματος,
- ρύθμιση της ανεξέλεγκτης εξάπλωσης της βραχυχρόνιας μίσθωσης,
- πραγματική ενίσχυση της πρόσβασης των νέων στην πρώτη κατοικία.
Η στέγη είναι δικαίωμα. Δεν μπορεί να μετατρέπεται σε προνόμιο για λίγους.
Η κυβέρνηση οφείλει να δώσει λύσεις και όχι να δημιουργεί νέα αδιέξοδα.