Η κατασταση των σχολείων του νομού και ειδικά της περιοχής μας είναι οριακή. Μετά τη πτώση σοβά στο γυμνάσιο Αιτωλικού πριν δύο έτη, σήμερα έπεσε παράθυρο από αίθουσα του Γενικού Λυκείου Νεοχωρίου στο κεφάλι μαθητή, ο οποίος τραυματίστηκε και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Μεσολογγίου. Με σχεδόν ένα μήνα ανοιχτά τα σχολεία, οι μαθητές στα σχολεία της χώρας έχουν αντιμετωπίσει πτώσεις σε ταβάνια (Λαμία, Κορυδαλλό, Θεσσαλονίκη), διαρροή αερίου στη Γκράβα και κενά στην εκπαιδευτική διαδικασία λόγω της έλλειψης καθηγητών .
Η ασφάλεια των σχολικών κτηρίων και η ομαλή λειτουργία της εκπαιδευτικής διαδικασίας προφανώς δεν είναι στις προτεραιότητες για το κράτος. Δίνουν απλόχερα λεφτά για πολεμικούς εξοπλισμούς, σε βιομήχανους, τραπεζίτες, εφοπλιστές και δεν δίνουν ούτε ευρώ για τη συντήρηση των σχολείων. Τη στιγμή που εμπλέκουν την χώρα όλο και πιο βαθιά στα πολεμικά σχέδια των ΗΠΑ, δαπανούν τεράστια ποσά, που δεν έχουν καμία σχέση με την άμυνα της χώρας, το κόστος για τη λαϊκή στέγη αναγκάζει το λαό να ματώνει.
Το προηγούμενο διάστημα η Λαϊκή Συσπείρωση προχώρησε σε ερωτήσεις προς το ΔΣ για την έλλειψη στατικού ελέγχου των κτηρίων, σε μια περιοχή σεισμογενή όπως η δική μας, την έλλειψη οικοδομικών αδειών για τα περισσότερα σχολεία, που συχνά αναφέρεται σαν “τροχοπέδη” για την ενεργειακή τους αναβάθμιση, την έλλειψη επάρκειας σχολικών αιθουσών και την κακή διατήρηση των υπαρχόντων κτηρίων. Προφανώς απάντηση δεν πήραμε ποτέ. Και όσον αφορά την χρηματοδότηση για το 2026 αφορά μεμονωμένα κτήρια όπως η
Παλαμαϊκή σχολή, κάποια δημοτικά σχολεία σε Αιτωλικό, Μεσολόγγι, Σταμνά και το ΕΠΑΛ Κατοχής, ενώ θα καλύψει και ορισμένες επισκευές που δεν καλύφθηκαν το 2025. Προφανώς το Λύκειο Νεοχωρίου δεν ήταν στον προγραμματισμό αυτό. Και να μην ξεχάσουμε το περιβόητο πρόγραμμα Γιαννάκου που για όλο το νομό μας θα κάλυπτε τις επισκευές τεσσάρων σχολικών συγκροτημάτων: 1ο Ημερήσιο ΕΠΑΛ Αγρινίου – Ε.Κ. Αγρινίου, το 4ο Ημερήσιο Γενικό Λύκειο Αγρινίου, το 2ο Δημοτικό Σχολείο Νεοχωρίου και 3ο Δημοτικό Σχολείο Αιτωλικού.
Η ανάγκη για πρόσβαση σε ένα ασφαλές σχολείο και η προστασία της ζωής των μαθητών και των εκπαιδευτικών αντιμετωπίζονται ως κόστος και λόγω της υποχρηματοδότησης των δήμων μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα. Τέτοιου είδους ζητήματα δεν μπορούν να λυθούν εκ των υστέρων τη στιγμή που όλοι οι αρμόδιοι είναι ενήμεροι. Είναι σοβαρές οι ευθύνες της κυβέρνησης αυτής και των προηγούμενων, καθώς και του Υπουργείου Παιδείας για τη κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στα σχολεία σε όλη τη χώρα. Απαιτείται γενναία αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης με στόχο την εύρυθμη λειτουργία των σχολείων. Σαφώς δεν είναι αμελητέες και οι ευθύνες των δημοτικών αρχών. Ο Δήμος πρέπει να διεκδικήσει τα απαραίτητα κονδύλια από την κεντρική εξουσία χωρίς να βολεύεται στα πλαίσια της συγκεκριμένης υποχρηματοδότησης. Δεν έχει κανείς το δικαίωμα να παίζει με την ανθρώπινη ζωή και την σωματική ακεραιότητα.
Η ανάγκη σήμερα για να έχει πρόσβαση το παιδί του εργάτη, του αγρότη, του βιοπαλαιστή που έχει ένα μικρό μαγαζάκι, σε ένα δημόσιο σχολείο ασφαλές, λειτουργικό, καθαρό, πλήρως επανδρωμένα από εκπαιδευτικό και λοιπό προσωπικό δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως κόστος. Χρειάζονται σχολεία που να προάγουν την εκπαιδευτική διαδικασία και να δίνουν στα παιδιά τα εφόδια το μέλλον.
Τον δρόμο δείχνουν οι αγρότες που το προηγούμενο διάστημα στα μπλόκα πήγαν κόντρα στην πολιτική που τους ξεκληρίζει, οι φοιτητές που προχώρησαν στη συγκέντρωση κατασκήνωση στο Σύνταγμα, οι μαθητές που αγωνίζονται για το δικαίωμα στην μόρφωση με το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στις 21 Οκτώβρη, οι εργάτες που σε 60 λιμάνια διεθνώς στις 30 Οκτώβρη φωνάζουν: “οι λιμενεργάτες δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο” και οι εργάτες που καλούν μέσα από τα σωματεία τους σε απεργία στις 25 Νοέμβρη. Όταν παρουσιάζεται μια κατάσταση ως μονόδρομος, ο λαός και η νεολαία γνωρίζει πως υπάρχει και ο άλλος δρόμος της διεκδίκησης, όπου όταν συγκρουστεί με την πολιτική αυτή τότε θα μπορέσει να πάρει ανάσα.
Μόνο μέσα από την κοινή, μαζική, αγωνιστική διεκδίκηση θα καταφέρουμε να σώσουμε αυτά που μας κλέβουν και να διεκδικήσουμε ένα καλύτερο αύριο για μας και τα παιδιά μας. Θα συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για το δικαίωμα του ανθρώπου να ζεί όπως το επιτάσσουν οι σύγχρονες ανάγκες.
Και να θυμόμαστε όπως λέει ο ποιητής:
Τα παιδιά θέλουν παπούτσια τα παιδιά θέλουν ψωμί θέλουνε και φάρμακα δούλεψε και συ. Γέλα κλαίγε κι όλο λέγε το παιδί: ζωή. Τίποτ’ άλλο, Ζωή. Ζύμωνε στη σκάφη
πρώτο σου ζυμάρι, πρώτο σου ψωμί ένα καλυβάκι μια μικρούλα αυλή για το παιδί.
