
Στο Αγρίνιο, ο ασθενής ετοιμάζεται για το χειρουργείο. Και ακούει «αναβολή». Όχι γιατί λείπει ο γιατρός. Γιατί λείπουν τα υλικά. Εδώ και πάνω από έναν μήνα.
Η κλινική είχε ζητήσει όσα χρειαζόταν. Η χρηματοδότηση δεν ήρθε ποτέ. Οι πιστώσεις τελείωσαν. Τα τακτικά ορθοπεδικά ιατρεία δεν κλείνουν πια ραντεβού. Τι να περιμένει ο άνθρωπος που πονάει; Τον νέο χρόνο; Τον νέο προϋπολογισμό;
Στην Παθολογική, πέντε γιατροί σηκώνουν 55 με 60 νοσηλευόμενους και άλλους τόσους στα επείγοντα. Τέσσερις από τις πέντε τελευταίες μέρες του Νοέμβρη, το πρόγραμμα εφημεριών δεν έχει παθολόγο, ενώ το ιατρικό προσωπικό έχει ξεπεράσει τα ανθρώπινα όρια.
Στη Νεφρολογική, η η κλινική αδειάζει από γιατρούς. Και οι ασθενείς του Τεχνητού Νεφρού δεν έχουν την πολυτέλεια της αναμονής. Η ζωή τους μετριέται σε συνεδρίες.
Στο Μεσολόγγι, το κενό καλύπτεται με ακτινολόγο δανεικό από το Αγρίνιο. Από το υστέρημα στο υστέρημα. Οι αξονικές γνωματεύονται από απόσταση, από ιδιωτική εταιρεία. Οι προκηρύξεις βγαίνουν άγονες, αλλάζουν ειδικότητα και ξαναβγαίνουν.
Αυτό δεν είναι διαχείριση. Είναι μπάλωμα.
Ακούμε ότι το ΕΣΥ πάει καλύτερα. Ας το πει κάποιος στην αίθουσα αναμονής της Ορθοπεδικής.
Χρειάζεται έκτακτη χρηματοδότηση τώρα, για να ξαναγίνουν χειρουργεία αυτή την εβδομάδα. Πραγματικά κίνητρα, για να έρθουν και να μείνουν γιατροί στην περιφέρεια. Και μια καθαρή απάντηση: τι ζητήθηκε, τι εγκρίθηκε, ποιος αποφάσισε να μη φτάσει.
Το νοσοκομείο για τον τόπο μας δεν είναι ένα κτίριο. Είναι ο πατέρας που περιμένει να περπατήσει ξανά. Η μάνα που κάνει αιμοκάθαρση τρεις φορές τη βδομάδα. Ο γιατρός που βγάζει τη βάρδια του και τη βάρδια του ιατρού που λείπει αλλά θα έπρεπε να είχε προσληφθεί.
Σε αυτούς τους ανθρώπους δεν χρωστάμε υπομονή. Χρωστάμε απαντήσεις. Τώρα.



















